Aurten ere kalera atera behar gara lanaldi bikoitz eta hirukoitzak, indarkeria matxista, soldata-arrakala, zoru itsaskorrak, patriarkatua, egiturazko desberdintasuna eta gizarte- eta lan-prekarietatea salatzeko.

« Bizitza korrika egiten pasatzen dugu, sistema patriarkal eta kapitalista honek gure bidean jartzen dituen  oztopoz betetako lasterketa batean  »

 

Biharko bazkaria prestatu, ilobaren oparia ahaztu ez dakidan, ea gaur arratsaldean denbora ateratzen dudan etxeari errepaso bat emateko, soinketako galtzak Uxuerentzat, medikuari lagundu behar zaio amari... seguru pegak jartzen dizkidatela lanean, azkenean opor egun bat hartu beharko dut... Igual ratutxo bat ateratzea lortzen dut lanerako bidean mundua nola doan ikusteko, ez naiz ezertaz enteratzen... Gero Anari deitzen diot ez ahazteko batzarrera joateko izena eman dugula , kurrikuluma! Asteburuetan jendea behar dutela dirudien beste enpresa horri bidali behar diot kurrikuluma... badirudi gaur lasai eta denboraz joango naizela lanera! Beno... edozein gauzari lana deitzen diogu... irtetean erosketak egin behar ditut, baina, zertan joan zait dirua hilabete honetan? Hile erdian besterik ez gaude, eta itota nago...

Hau da gure eguneroko karrera. Munduari eusten dioten zeregin, kezka eta kudeaketen segida amaigabea. Mundu horretatik sistematikoki baztertzen gaituzte, betebehar amaigabe horiek hain zuzen ere bere onuraz bakarrik arduratzen den eta explotatzen gaituen sistema sostengatzen dutelako.

Bizitza korrika egiten pasatzen dugu, sistema patriarkal eta kapitalista honek gure bidean jartzen dituen oztopoz betetako lasterketa batean. Lanaldi bikoitz eta hirukoitzak, indarkeria matxista, soldata-arrakala, zoru itsaskorrak, patriarkatua, egiturazko desberdintasuna, gizarte- eta lan-prekarietatea... iristen ez diren bizitza duinen promesaren alde egingo dugu. Zangotraba jartzen digute behin eta berriz.

Emakumeok bizi dugun egoera ez da ez koiunturala ez saihestezina. Kapitalismoaren premiei erantzuten die, gure bizitzak modu desberdinean antolatzen dituen sistema bat, lana, denbora, eskubideak edo baliabideetarako sarbidea generoaren, jatorriaren eta posizio sozialaren arabera banatuz.

Bizitzen ari garen errealitatea erabaki politikoen emaitza da. Langile-klaseari zuzenean eragiten dioten eta emakumeak bereziki zigortzen dituzten erabakiak. Soldatek, pentsioek eta gizarte-prestazioek ez dituzte bizitza duinak bermatzen, baina, gainera, batez ere emakumeak miseriara kondenatzen ditu. Zerbitzu publikoen desegitearekin batera, gutako askorentzat ezinezkoa da etxebizitza eskuratzea eta guztiok onartu ezin dugun luxu bat egitea erosketak.

Gutxi batzuek poltsikoak betetzen dituzten bitartean, dirua esku betetan gastatzen dute eta ekonomia militarizatzen dute, eta gehienok jasaten ditugu haien gehiegikerien eta politika patriarkal, arrazista eta kriminalen ondorioak.

Emakume langileak bazterkeriara eta pobreziara kondenatzen ari gara; guk oso argi daukagu: ezberdintasunak jatorria, klasea eta generoa ditu.

 

 

Emakumeen egiturazko pobretzea

Azken hamarkadetan, krisialdiak kateatu egin dira, eta langileria eta, bereziki, emakumeak pobretu eta ahuldu egin dira. Krisi hauek aitzakia ezin hobea izan dira egoera aprobetxatu eta miseria sozializatzen zuen bitartean etekina atera duen sistema kapitalista honetarako. Krisi horietako bakoitzak pobreziaren feminizazioa sendotu du.

Emakumeok soldata eta lan-baldintza okerragoak ditugu. Feminizatutako sektoreak dira negoziazio kolektiboan zailtasun handienak dituztenak ultraktibitatean urteak daramatzaten hitzarmenik gabe, eta sektore horietan daude estatuko hitzarmenen ehuneko handienak, nabarmen okerragoak baitira, hitzarmena dagoenean.

Nafarroan, emakumeen % 21ek kontratu partzialak dituzte, gizonen % 6,9ren aldean, eta EAEn emakumeen % 27 dira; lanaldi partzialean lan egiten duten gizonak, berriz, % 7 baino ez dira. Partzialtasun hori, gehienbat, ez da nahi izaten, eta horrek esan nahi du Euskadin genero-arrakalaren % 72 horrelako kontratazioek eragiten dutela, hain zuzen ere.

Datu ofizialen arabera, Lanbide arteko Gutxieneko Soldatak (LGS) biztanleriaren % 3ri bakarrik eragiten dio, baina beste behin ere guri eragiten die gehien, LGSa hautematen dutenen % 60 baino gehiago emakumeak baitira. Horregatik, Gasteizko eta Iruñeko gobernuen erabakiak, Euskal Herrian 1.500 €-ko LGS propio baterako aurkeztutako Legegintzako Herri-Ekimen (LHE) kontuan ez hartzeaz gain, erabaki guztiz antidemokratikoa izateaz gain, erabat patriarkala eta feminismoaren aurkakoa ere bada. LGS duina premia larria da bizirauteari utzi eta bizitzen hasteko.

Sistema kapitalistak gure bizitzak modu desberdinean antolatzen ditu, lanak, denbora, eskubideak eta baliabideetarako sarbidea generoaren, jatorriaren eta posizio sozialaren arabera banatuz. Horrela, sistematikoki esleitzen die emakumeei etxeko eta zain-tzako lana. Egoera hori are gogorragoa da emakume migratuen eta arrazializatuen artean.

Ezin dugu ahaztu emakumeen lan-errealitatea egoera are larriagotzen duen testuinguru sozio-politiko batean kokatzen dela. Prezioen igoera neurrigabeak, etxebizitza lortzeko zailtasunek, pen-tsioen arrakalak, zerbitzu publikoen murrizketek... batez ere emakumeei eragiten dien pobretzera garamatzate, eta emakume langile prekarizatuenen artean areagotu egiten da.

Emakumeok jasaten dugun egiturazko pobretze horrek modu desberdinean eragiten digu, eta arrakaletan sakontzen du, ez bakarrik generoari dagokionez, baita jatorriari, administrazio-estatusari eta klaseari dagokionez ere.

Emakumeen pobretzea ez da soilik eurotan neurtzen, denboran, osasunean, autonomian eta eskubideetan ere neurtzen da. Sistema hori gure lanean oinarritzen da, gaizki ordaindutako enpleguetan eta ikusezin bihurtutako zainketa-lanetan. Sistemak oztopo amaigabeen proba egiten digu, eta gure ekoizpen- eta ugalketa-energiaz baliatzen da, akituta, baliabiderik gabe eta baliabiderik gabe utziz.

Pobrezia ez da istripu bat, kontrol-tresna bat baizik. Sistemak beldurra, segurtasunik eza eta errua erabiltzen ditu emakumeak bereziki diziplinatzeko.

Ez gaude historiako une errazean, bat ere ez da emakumeentzat izan, egunero jasotzen ditugu gure larritasuna elikatzen duten eta berdintasunaren eta ongizatearen irudipen hori kolokan jartzen duten albisteak: ultraeskuinaren aurrerapena, migrazio-politika kriminalak, sendotutzat jotzen genituen eskubideen galera, kolonialismo berriak, gerrak... beldurrezko, desilusiozko eta mehatxuzko koktel toxiko bat dira, gu geldiaraztea besterik bilatzen ez duena. Horren guztiaren aurrean, guk aukeratzen dugu egoera horri aurre egitea, mobilizatzea eta alternatibak planteatzea, sistema kriminal horri aurre egiteko modu bakarra hari aurre egitea eta hura exijitzea baita.

 

 

 

Alternatiba badago

Ez gaude historiako une errazenean, bat ere ez da emakumeentzat izan, egunero jasotzen ditugu gure larritasuna elikatzen duten eta berdintasunaren eta ongizatearen irudipen hori kolokan jartzen duten albisteak: ultraeskuinaren aurrerapena, migrazio-politika kriminalak, sendotutzat jotzen genituen eskubideen galera, kolonialismo berriak, gerrak... beldurrezko, desilusiozko eta mehatxuzko koktel toxiko bat dira, gu geldiaraztea besterik bilatzen ez duena. Horren guztiaren aurrean, guk aukeratzen dugu egoera horri aurre egitea, mobilizatzea eta alternatibak planteatzea, sistema kriminal horri aurre egiteko modu bakarra hari aurre egitea eta exijitzea baita.

Bizitzaren zerbitzura dagoen ekonomia

Onura ekonomikoa pertsonen eta haien ongizatearen gainetik jartzen duen eredu bati aurre egiten diogunean, ezinbestekoa da ekonomia feminista bat eraikitzea, bizitzaren iraunkortasuna erdigunean jarriko duena, alderdi guztietan.

Bizi dugun zainketa-krisia ezin da konpondu sektoreko emakume langileen prekarizazioarekin, ezta zainketen familiarizazioarekin ere. Zaintzea ezin da pribilegioa izan. Zaintzarako eskubidea dugu, eta bada garaia erakundeek zaintza-sistema publiko bat berma dezaten.

Zerbitzu publiko indartsuak eskatzen ditugu, gure baliabideak pertsonen ongizatean inberti daitezen. Gerrako ekonomia alde batera utzi eta pertsonak lehenetsiko dituen ekonomiaren alde egin behar da. Hezkuntzak, osasunak, etxebizitzak eta zainketek autonomiaren eta ongizatearen zutabeak izan behar dute.

Denbora behar dugu gu zaintzeko, gure aisialdirako, gure militantziarako... Eta, horretarako, lanaldia murriztu behar da. Bizitzak lan egitea eta zaintzea baino askoz gehiago izan behar du.

 

Duintasunez migratzeko eskubidea

Emakume migratzaile eta arrazializatuek herrialde aberatsetako ekonomien zati bat sostengatzen dute, eta beren herrialdeek kolonialismoa, kanpo-zorra eta politika neoliberalak pairatzen dituzte. Beren jatorrizko herrialdeetan tratu txarrak jasateaz gain, beste leku batzuetara migratzen dutenean tratu txar horiek sistematizatu egiten dira. Kapitalismoak gorputz erabilgarriak behar ditu, negoziatzeko gaitasun gutxi edo batere ez dutenak, eta ahulak bihurtzen dituen lege-esparrua dutenak. Horixe gertatzen da migratzaileekin, bereziki emakumeekin. Arrazismo instituzionalak, atzerritartasunari buruzko legearen bidez, irregulartasun administratiboak eta lan-merkatuaren segmentazioak eginkizun nagusi bat betetzen dute zeregin horretan.

Emakume migratuen % 70ek kualifikazio txikiko enpleguak izan behar dituzte, baina ezinbestekoak dira bizitzari eusteko: zaintzak, zerbitzuak eta agrikutura dira emakume horiek lan egiten duten sektore nagusiak. Soldata prekarioak, haien eskubideak etengabe urratzea, lanaldi amaigabeak edo lantokian haien aurkako indarkeria ereduak funtzionatzeko baldintza normalizatuak dira.

Beharrezkoa da Atzerritarrei buruzko Legea indargabetzea eta migratzaileei eskubide osoak aitortzea.

Lan-baldintza duinak

Egiturazko desberdintasunek zuzenean eragiten diete emakumeen lan-baldintzei, prekarietate-, informaltasun- eta soldata-arrakalaren tasa handiagoa baitute. Lan-ibilbide feminizatu horiek, gainera, zahartzaroan ere pobreziara bultzatzen gaituen pentsio- eta prestazio-sistema batek zigortzen ditu. Espainiako estatuko pentsioen genero-aldea % 30ekoa da, eta emakumeen % 73k 1.000 eurotik beherako pentsioak jasotzen dituzte (gizonen % 29k jasotzen dituzte). Hori emakumeok ditugun lan-baldintzen ondorioa baino ez da.

Emakumeok lan-baldintza duinak eskatzen ditugu, prekarietatearen feminizazioarekin amaitzeko eta bizitzea merezi duten bizitzak izateko.

 

Martxoaren 8an kalera!
Martxoak 17, greba orokorra.

 

M8-ko aldizkaria deskargatu »