Garapen Profesionalaren eredua emakumeak kaltetzen ditu, soldata arrakala handituz eta zaintza lanak zigortuz.

Otsailaren 22a, Soldata Berdintasunaren Eguna, ez da data sinboliko bat gehiago izan behar estatistikak edo diskurtso ofizialak zintzilikatzeko. Oroimen borrokalariaren eta benetako salaketaren eguna izan behar du, betikotzen diren praktika diskriminatzaileen aurrean, baita berdintasun eredu izan beharko luketen erakunde publikoen beren baitan ere.

ESK-k Osakidetzan irmoki salatu duen praktika bidegabe horietako bat da garapen profesionala ordaintzen den modua, lanaldi murriztuaren proportzioan. Kalkulu horrek, praktikan, zuzenean zigortzen ditu emakumeak, batez ere haiek eskatzen baitituzte lanaldi-murrizketak familia-zaintzagatik.

Soldata-logika horrek —modu zurrunean lan egindako orduekin lotzen du aitorpen profesionala—, azkenean, ordainsari txikiagoak, osagarriak lortzeko aukera gutxiago eta lan-bizitzan baldintza okerragoak dakarzkie emakume langileei.

Ez da nolanahiko kontua: Euskal Herrian eta Europan genero soldata arrakalak oso esanguratsua izaten jarraitzen du; emakumeek gizonek baino gutxiago irabazten dute batez beste lan beragatik. Gizarteak bere gain dituen zainketak bere gain hartzea ez da inola ere konpentsatzen, eta, gainera, bere ibilbide profesionala zigortzen du.

Desberdintasun hori ez da zuzentzen berdintasun-plan burokratikoekin —askotan, eraldatu baino gehiago ezkutatu egiten dute—, baizik eta zaintza-lana merkantilizatzen eta degradatzen duten logika estrukturalei aurre eginez.

Zaintza arrazoiengatik lanaldia murriztea ez da erosotasun aukera bat: behar sozial eta familiarra da. Eta zaintza lanak geure gain hartzen ditugunok —emakumeak gehienbat— ez gara ari gutiziagatik gutxiago lan egitea aukeratzen: sistemak ez duelako eskaintzen benetako erantzukidetasunik, ezta eskubideak eta erantzukizunak birbanatzen dituen politika publikorik ere. Era berean, lanaldi murrizketak eskubide babestua izan beharko luke, soldata eta lanbide zigorrik ekarriko ez lukeena.

ESK-tik exijitzen dugu onartu dadila horrelako neurri diskriminatzaileak ez direla neutralak: enplegu publiko eta pribatuaren barruan genero desberdintasunak erreproduzitu eta larriagotzen dituzte. Erantzun sindikal borrokalaria eskatzen dute, zeren —lantokietan urteak daramatzagunok ondo dakigun bezala— ez baitira banakako pasadizoak, baizik eta emakumeen soldata- eta lanbide-desberdintasuna indartzen duten eredu sistemikoak.

Gaur, otsailak 22, Osakidetzan soldata-berdintasunaren aldeko borrokak argi eta garbi eskatu behar du zaintza-arrazoiengatik lanaldia murrizten dutenen garapen profesionala zigortzen duten mekanismoen amaiera, murrizketa horiek eskubideen, ordainsari edo osagarrien eskuratzea galtzea ekar ez dezaten.

Benetako erantzunkidetasuneko neurri eraginkorrak, zaintza politika publikoak, berdintasunezko baimenak eta zerbitzu publikoak barne hartzen dituztenak, emakumeak “lanaldi bikoitzetik” eta zigor profesionaletik askatzeko.

Administrazio publikoetako barne-diskriminazioak ezabatzea, hasteko egungo sistemak egiturazko desberdintasunak erreproduzitzen dituela onartuz.

Soldata-berdintasuna ez da lortzen eskubideak murriztuz antolakuntza-eraginkortasunaren aitzakiapean. Ez da lortzen, halaber, mingarriro ikusgarriak diren errealitateak makillatzen dituzten estatistikekin. Mobilizazioarekin, sindikatuen presioarekin eta gure lan-inguruneko diskriminazio-arauak desegingo dituzten politikekin lortzen da.

Otsailaren 22 hau izan dadila desberdintasunari ekintzekin aurre egiteko eguna, ez diskurtsoekin. Izan ere, soldata berdintasunak ezin du gehiago itxaron.