ESKtik pozik gaude Araba ESIk haur gazatar bat hartu duelako bere familiarekin batera, arreta jasotzeko. Argi dago Palestinako herriarekiko elkartasun keinu eta ekintza oro ongietorriak baino gehiago direla.

ESI honetan lan egiten duten langileek elkartasun keinu asko erakutsi dituzte beren historian zehar, Boliviako edo Saharako lankidetza puntualetatik hasi eta nazioarteko hainbat proiekturen lankidetzetaraino.

Oraindik ere gogoan dugu Lourdes Lejarreta, 1995eko irailean Somalian urte eta erdi eman ondoren Ekuatore Ginean hildako Santiago Ospitaleko erizaina. Oroigarria gisa mantentzen da bere izenean duen plaka bat aipatutako ospitalean eta Gasteizko haur-eskola batean.

Tamalez, Lourdesek utzi zigun elkartasun-proiektuak ezin du jarraipenik izan, ESI honen Zuzendaritzaren jarrera dela eta. "Osasun-lankidetzako konpromisoarekin" eta "erantzun humanitarioarekin" ahoa betetzen zaien bitartean, osasun-profesionalek ukatu egiten diete GKEetan kolaboratzeko aukera, 59. artikulua horiekin lankidetzan aritzeko aplikatzea ukatzen baitiete.

Artikulu horrek laguntza- eta lankidetza-programetan parte hartzeko baldintzak jasotzen ditu, denbora tarte máximo batean eta luzapen-aukerarekin. Ondo da. ESI honetako zuzendaritzak sistematikoki ukatzen du eskubide hori, inolako arrazoirik eman gabe, eta programaren batean parte hartu nahi duten langileei jakinarazten die oporraldietan izan beharko dutela. "Osasun-lankidetzarekiko konpromisoaren" erakusgarri al da hori? Baldintza horietan, profesionalek "erantzun humanitario" egokia eman al dezakete?

ESK-k biziki deitoratzen du jarrera hori eta Lourdesek zer pentsatuko lukeen galdetzen diogu geure buruari. Horiek ez dira, noski, pertsona behartsuenekiko elkartasunaren alde lanean hildako pertsona guztiak ohoratzeko moduak soilik, baizik eta mundu hobe baten alde lanean jarraitzen duten milaka pertsonak ohoratzeko moduak ere.