Bada garaia administrazio guztietara, udaletara, foru aldundietara, autonomikoetara eta enpresa publiko guztietara borrokak zabaltzeko, azken urteotan galdutako eros-ahalmena berreskuratzeko.

« Azken urteetako  erosteko ahalmenaren galera %20  ingurukoa da »

Galtzen jarraitzea dakarren soldata igoera bat: CCOO, UGT eta CSIF-ek sektore publikoko langileen erosteko ahalmenaren galeran sakontzen duen igoera sinatu dute Madrilen.

2025etik 2028ra arte Madrilen itundutako guztizko igoera % 10,5 finkoa eta % 0,5 aldakorra da, eta horrela banatzen da hurrengo urteetan:

• 2025: %2,5 » erretroaktiboa 2025/01/01etik eta finkagarria (ordainketa bakarra: [ustez] 2025eko abenduan).
  
  
• 2026: %2,0 - %1,5 finkoa- %0,5 aldakorra » 2026ko KPI %1,5 edo altuagoa bada (aurreikuspenen arabera, %2,0), 2027ko lehen hiruhilekoan ordainduko da.
  
  
• 2027: %4,5
  
  
• 2028: %2,0

Azken urteetako erosteko ahalmenaren galera %20 ingurukoa da, eta hemendik 2028ra KPIak itundutako igoeraren gainetik hazten jarraituko duela aurreikus daiteke. Horrek, erosteko ahalmena ez berreskuratzera ez ezik, galera handitzen jarraitzera eramaten gaitu.

Azken urteetan, gure soldatak igo egin dira, bai, baina bizitzaren benetako kostuaren oso azpitik. Horrek esan nahi du, termino errealetan, gure soldatek gero eta gutxiago balio dutela. Urtero, eros-ahalmena galtzen dugu.

Pobretze horrek gogorrago eragiten die soldata baxuenak dituzten kategoriei. Ez da gauza bera %23 galtzea 3.000 euro irabazten direnean, 1.500 euro irabazten direnean baino. Gainera, bereziki zigortzen ditu zaintzetarako lanaldiak murrizten dituztenak — gehienak emakumeak —, genero-arrakala are gehiago larriagotuz. ESK-ren ustez, desberdintasun horiekin amaitzea lehentasuna da.
Neurri handi batean, hau Hego Euskal Herrian gutxiengoa diren sindikatuek soldata-igoerak Madrilen negoziatu dituztelako ondorioa da. Sindikatu horiek bakea lehenetsi dute benetako hobekuntzak lortzeko beharrezkoa den konfrontazioaren aurretik.

ESK-n argi daukagu: gatazkarik gabe, ez dago aurrerapen duinik. Hori gertatu da oraingoan ere, sinatzaileek indar korrelazio ahul batekin eta galdutako erosteko ahalmena berreskuratzeko baino, gobernuaren irudia ez kaltetzeko kezka handiagoarekin joan direlako negoziazio-mahaira. Horrela bakarrik ulertzen da soldata-igoerarik handiena 2027an izatea, udal eta foru hauteskundeen urtean, eta, seguraski, estatalak ere.

ESK-n uste dugu garaia dela Madrilera begiratzeari uzteko eta gure Hezkuntzako lankideena bezalako adibideei jarraitzeko, erakutsi dutelako borrokaren bidez Eusko Jaurlaritzari, kasu honetan, presio jarraitua egiteko gai bagara, hemen soldata-hobekuntzak lor daitezkeela.

Bada garaia administrazio guztietara, udaletara, foru aldundietara, autonomikoetara eta enpresa publiko guztietara borrokak zabaltzeko, azken urteotan galdutako eros-ahalmena berreskuratzeko.
EAEko eta Nafarroako autogobernua bere interesen alde bakarrik ahoan dituztenak ispiluaren aurrean jarri behar ditugu, gobernu zentralaren politikak gure soldatak ez eguneratzeko aprobetxatzen dituzten bitartean, hemen lan egiten badugu, gure lan-baldintzak hemen erabaki nahi ditugu, aski da beraien hipokrisiaz. Haien laguntxoek zerga gutxiago ordain ditzaten soilik nahi dute autogobernua, eta haiei Estatuko gainerako erkidegoetan baino finantzaketa publiko handiagoa emateko; inoiz ez dute nahi autogobernurik langileriaren bizi-baldintzak hobetzeko.

Egoera honen aurrean, gure lan-baldintzak gu kontuan hartu gabe eta gure aldarrikapenak entzun gabe adosten dituzten gobernu eta sindikatuen aurrean, bide bakarra dago: batasuna eta antolakuntza borrokarako. ESK-n hor egongo gara, beti bezala, gure lan-baldintzak hobetzeko eta gure lanaren balioa berreskuratzeko borrokan.

ESK-n, zerbitzu publikoak defendatzen ditugu, gure bizitza horretan doalako

Beharrezkoa da dauden lanpostu guztiak finkatzea, birjarpen-tasekin amaitzea, zerbitzu publikoak gizarte-eragileekin batera defendatzea eta gure indar guztiekin zerbitzu publikoen pribatizazioaren aurka borrokatzea.

Hilabete hauetan, plataforma eta sindikatu borrokalariek (ESK besteak beste) Europako Zuzentaraua aplikatzeko presioa egin ondoren iritsi ziren finkatze-prozesu bereziak amaitzen ari dira. Zuzentarau horrek aldi baterako kontratazioaren abusua lotsagabeki jasan zuten bitarteko pertsonak egonkortzera behartzen zituen.

Estrategia hori birjarpen-tasetan oinarritzen zen, eta zalantzarik gabe zerbitzu publikoen pribatizazioa zabaltzea bilatzen zuen, lanpostuak amortizatuz. Administrazio eta enpresa publikoetan modu desberdinean aplikatzen diren egonkortze-prozesuak funtsezkoak izan dira pribatizatu daitezkeen milaka lanpostu finkatzeko.

Hala ere, behin-behinekotasun-tasak oso altuak dira oraindik, eta beharrezkoa da enplegu publiko egonkor baten alde borrokatzen jarraitzea. Beharrezkoa da plantillak handitzea eta modu estrukturalean egitea; horretarako, beharrezkoa da birjarpen-tasak behin betiko kentzea, Estatuko gobernuak bi urte baino gehiago iragartzen ari duen bezala.

Baina hori bakarrik ez da nahikoa zerbitzu publikoak putreetatik defendatzeko, etengabe bilatzen baitute haiekin negozioa egitea. Ehunka enpresa klientelar lehiatzen ari dira kontratu publikoak lortzeko, beren diru-kutxak betetzeko, lan-baldintzen prekarizazioaren eta gobernuei eusten dieten alderdi politikoei obedientzia ematearen kontura. Ustelkeria zabalduta dago, eta ateak jira eta bira dabiltza inolako kontrolik gabe.

Pribatizatutako zerbitzu bakoitza kapitalarentzako lorpen bat da, arlo guztietan (osasuna, hezkuntza, gizarte-zerbitzuak, gure herri eta hirietako garbiketa- eta mantentze-zerbitzuak, garraio publikoa, posta-zerbitzua, etab.) herritarren bizi-beharren negozioa egitea lortzen duena.

Arlo publikotik lortzen dituen etekinak kapitalari kentzea benetan zaila da, ahalegin handiz azpikontratatutako zerbitzu publikoak duintzeko aukera ematen duten borroka iraunkorren bidez lortzen duguna.

Horregatik, pribatizazioak gelditzeko eta zerbitzuen kanporatze berri oro geldiarazteko borrokatu behar dugu. Horretarako, sindikauten eta gizarte-eragileen arteko borroka bateratua ezinbestekoa da, pentsiodunen mugimenduarekin, mugimendu feministarekin, auzo-elkarteekin, gazte eragileekin edo pobreziaren eta gizarte-bazterketaren aurkakoekin egindako aliantzek sistema kapitalista harrapariaren eta publikoarekin negozioa egiteko duen grinaren aurka arrakastaz borrokatzeko aukera ematen digute, herriak bakarrik salba dezakelako herria.

Aldizkaria deskargatu »